Nasıl dağcı olunur?

1931'de Cenevre merkezli International Climbing and Mountaineering Federation'ın kurulması ile beraber uluslararası hale gelen dağcılık, coğrafi açıdan son derece münasip olması nedeni ile türkiyede de hayli yaygınlaşmış bir spor dalıdır.

Dağcılık bedensel bir spor olduğundan ötürü sağlıklı ve dinç olmayı gerektirir. 2000-4000 metreden daha yükseğe tırmanıldığında yüksek rakımdan kaynaklanan rahatsızlıklar meydana gelebilir. Bu yüksekliklerde kandaki oksijen basıncının azalmasıyla beraber orta kulakta bulunan hava genişleyerek kulak ağrıları, nefes alış verişinde değişme gibi sorunlar görülebilmektedir. O nedenle dağcılık yapmak isteyen kimselerden sağlık raporu talep edilir.

Dağcı olmak isteyenlerin muhakkak profesyonel eğitim alması gerekmektedir. Bu eğitimlerin ilk kısmında hangi malzemeleri kullanılması gerektiği, tırmanma yöntemleri gibi teorik bilgiler verilir. İkinci safhada ise ekipmanların vücutta nasıl taşınacağı öğretilir. Üçüncü bölüm, toplu durumda tırmanışa geçilmek üzere lider ile beraber verilen tırmanma eğitimini kapsar.

Fiziki güce dayalı bir spor yaptıkları için dağcıların kendilerine fazla yüklenmemeleri daha fazla bisiklet sürme, yüzme, uzun yürüyüş gibi antremanlar yapmaları gerekmektedir.

Aktivite çeşitleri

Ferrata: Metal merdivenlerin kayaya sabitlendiği, dağcıların da burdan geçtiği tırmanış stilidir.

Ekspedisyon: Çok amaçlıdır. Araştırma tırmanışları ve gezilerinin yanında ek olarak zirve tırmanışları yapılmaktadır. Gece kamp yapılmış olan, uzun bir zaman bir dağcılık aktivitesidir.

Hiking: Sabahın ilk ışıklarıyla başlanıp akşam olunca dönülen bir günlük yürüyüş şeklidir.

Trekking: Çadırların kurulduğu, gece dağda kalınan yürüyüş şeklidir.

Kaya Tırmanışı: Aslen dağcılığın bir kolu olan kaya tırmanışı zaman geçtikçe kendi başına bir spor dalı biçimine gelmiştir.

Sport Climbing: Daha fazla kayaların üstünde veyahut tırmanma duvarlarında yapılmış olan tırmanış stilidir.

Bouldering: Kayaya tırmanış teknikleri kullanılarak yapılmaktadır. Yerden fazla yükselmeden yapılmış olan antremandır.

Dağcılık malzemeleri

Tulum, çadır, mat, sırt çantası, yürüyüş batonu, ocak, mum, kibrit, fener, düdük, pişirme kabı, bardak, kaşık, çatal, bıçak, matara, su kabı, çöp torbası, ilk yardım malzemeleri, pusula, harita, yedek giysi, yedek iç çamaşırı, yedek çorap, anorak, bere, şapka, kar gözlüğü, sabun, havlu, diş fırçası ve macunu, yedek ayakkabı, kazma, kask, ip, yardım eden ip, perlon, emniyet kemeri, karabina, tırmanış ayakkabısı, takoz, kaya çekici, buz burgusu.

Zorluklarına Göre Tırmanışlar

6.Derece: Kişinin tutunmasının dahi imkansız olduğu kaygan kayalıklı dik yamaçlardır.

3.Derece: Kişinin yalnız olarak tırmanmakta güçlük çekeceği dik yamaçlardır.

1.Derece: Kişinin yalnız olarak yardım almadan çıkabileceği eğimi az sırtlardır.

4.Derece: Kişinin elle tutunabileceği, lakin halata ihtiyaç duyabileceği yüksek seviyede dağcılık tekniği gerektiren yamaçlardır.

2.Derece: Kişinin bazen küçük yardımlara ihtiyaç duyabileceği eğimi az sırtlardır.

5.Derece: Kişinin halat olmadan tırmanması imkansız olan dik ve engelli yamaçlardır.