Havuç nasıl bir bitkidir?
Kısa güne ve serin iklimlere ihtiyaç duyar. Erken zamanlarda soğuğa karşı gayet sağlam olan havuç, ılıman iklimlerde kış mevsiminin e...
Maydanozgiller ailesinin bir üyesi, Latince adı 'daucus carota' olan havuç 60’dan fazla türe sahiptir. Anavatanı Anadolu olan havucun bugün tüketilen çeşitleri değişik yabani havuçların ıslah edilmesiyle elde edilmiştir. Tüm dünyada üretilen havuçların çok büyük bir kısmı turuncu, Hindistan’da üretilenlerinse kırmızı renklidir.
İklim isteği
Kısa güne ve serin iklimlere ihtiyaç duyar. Erken zamanlarda soğuğa karşı gayet sağlam olan havuç, ılıman iklimlerde kış mevsiminin etkili olduğu aylarda yetiştirilir. Havuç yetiştiriciliğinde sıcaklık koşulları önem taşır. Yetişme dönemindeki düşük sıcaklıklar, çiçeklenmenin gecikmesine ve verim kaybına neden olmasının yanında renkte bozulmalar meydana getirir. Yüksek sıcaklıklar ise havucun hem şeklini aynı zamanda rengini etkilemektedir. En ideal sıcaklık 15- 20 derece arasındadır. Devamlı yağış alan kısımlarda yetiştirilmesi zordur. Az ışık alan, toprak neminin yüksek, sıcaklıkların ise düşük olduğu kısımlarda iyi verim alınır.
Havuç türlerinin çok büyük bir kısmında sebze olarak toprak altında yumru kökleri tüketilir. Bazı türlerde yenilebilen kısmın belli bir bölümü yumrudan ortaya çıkar. Negatif koşullarla karşılaşmadığı halde yumrusu toprak altında 80 cm’ye kadar ilerleyebilir. Buna karşın tüketim için çoğu zaman 10- 20 cm arasındaki havuçlar tercih edilir. Yetiştirildiği toprağın özelliği, bakım koşulları, sulama vb. faktörler havucun kök şeklini etkilemektedir. Münasip olmayan koşullarda yetiştirildiğinde köklerde eğrilik, çatallaşma ve çatlamalar ortaya çıkar. Havucun rengi beyazdan açık turuncu, turuncu, kırmızı ve mor renge kadar farklılık göstermektedir. Sağlam gövdesi 150- 160 cm arasında büyür. Gövdesinin uç bölümünde ise bir çiçek şemsiyesi yer bulur. Gövde boyunca yukardan aşağı doğru küçülen yapraklara sahiptir.
Toprak isteği
İklimde olduğu gibi toprak ihtiyacı açısından da seçicidir. Toprak koşulları alınacak verimi en direkt etkilemektedir. Derin, gevşek, organik bileşenler bakımından gayet zengin, münasip ölçüde kireç bulunan kumlu tınlı topraklara ihtiyaç duyar. Erkenci türler için kumlu tınlı, diğer türlerde ise yerel tınlı topraklar uygun olur. Toprak asitliğine karşı narin, orta seviyede tuza ise dayanıklıdır. İdeal pH değeri 6,5- 7,5 arasındadır. pH’ı 5’in altındaki topraklarda verim alınabilmesi çok zordur.